china rondreis 2008

INLEIDING - GO CHINA

Verslag van een rondreis van 4 week op eigen gelegenheid door het zuiden van China in 2008

GO CHINA 2008

voor een verslag van de reis door China in 2009 zie http://china2009.pimpblog.nl

voor een verslag van de reis door China in 2010 zie http://2010chinareis.blogspot.com

GLOBAAL AFGELEGDE ROUTE 2008

Inleiding:

Zondag 20 april 2008 vertrekken we voor een reis van 4 week naar China. Een maand later hopen we de reeën weer terug te zien, die zich de laatste tijd vrijwel dagelijks achter ons huis in Het Hart van het Noorden laten zien.

Zo mooi wonen, waarom moeten jullie dan zo nodig weg en dan ook nog zo ver ! Omdat het gras ergens anders mogelijk nog groener is en er ergens anders op de wereld mogelijk nog meer mos in het gazon zit dan bij ons thuis. En dat willen we dan wel met eigen ogen zien!

Het Hart van het Noorden

Wij willen China nog gezien hebben voor de Olympische Spelen van 2008, omdat we verwachten dat China tijdens en na deze "Olympic Games 2008" een westerse boost zal krijgen en overspoeld door toeristen. Niet alleen westerlingen, maar veel meer nog door de eigen bevolking,  die in steeds grotere getale hun eigen land gaan verkennen. En als die eenmaal los komen ……. !

Met als motto GO China wordt het al de 4^e keer dat we voor langere of korte tijd naar China gaan. De 1^e keer was in 2000, de 2^e keer in 2004 en vorig jaar nog een week in het oosten, in de provincie Xinjang. De vorige 3 keren was met een groepsreis, maar nu gaan we op eigen gelegenheid een rondreis maken. We zijn benieuwd hoe het allemaal zal verlopen en beseffen dat ons incasseringsvermogen zo nu en dan wel zwaar op de proef zal worden gesteld en de frustraties wel eens hoog op kunnen lopen. We zijn behoorlijk China gek, maar ook wel eens gek van de Chinezen.

Het zal geen gemakkelijke reis worden voor ons taalkundig zwaar gehandicapte backpackers. Een diepzinnige discussie met de Chinezen over de voors en tegens van de Olympische Spelen zal er dan ook niet bij zijn, het is nog eenvoudiger Jack Rogge, voorzitter van het Internationale Olympisch Comité, te bellen.

Niet alleen de taal zal een groot probleem vormen, maar ook het lezen van de Chinese opschriften. Zo is het lastig als je het verschil niet weet tussen het symbool van het mannen- en het vrouwentoilet, ook al omdat er vaak geen muurtjes zitten tussen de verschillende poepgelegenheden. Iedereen zit naast elkaar boven dezelfde goot. Wel zie je steeds meer Engelstalige opschriften, maar die zijn ook niet altijd even betrouwbaar.

Eerder konden we nog wel eens grinniken als een reisleider over de rooie ging wanneer hij bijvoorbeeld de gereserveerde hotelkamers niet kreeg. We zien Walter nog voor ons, onze reisleider in 2000, stampvoetend omdat hij na een klein uur onderhandelen het nog niet over een bootprijs eens kon worden met de Chinezen ( Hubert en Ingrid weten dat vast ook nog wel). Toch kun je als groep de zaak nog wel eens naar je hand zetten, bijvoorbeeld als er Chinezen willen voordringen, en dat proberen ze nog wel eens. Even met de rugzakken een blokkade opwerpen voor een loket helpt dan wel eens. Met z’n 2-en is dat een kansloze strijd. Voor wachten bestaat waarschijnlijk geen chinees karakter, voor voordringen wel.

Nu staan we overal alleen voor en zullen alles zelf op moeten knappen. Gelukkig hebben we in de loop der jaren al behoorlijk wat reiservaring opgebouwd en weten zeker dat er ook genoeg leuke ervaringen tegenover zullen staan. We zullen vast ook wel Chinezen ontmoeten die ons willen helpen om bijvoorbeeld de raadselen van het kopen van tickets voor het openbaar vervoer te helpen ontrafelen (ook al gaat dat wel wat kosten, leer mij de Chinezen kennen).

Een vastomlijnd reisplan hebben we niet gemaakt. We hebben alleen vliegtickets gekocht, heen naar Chengdu en terug vanuit Shanghai. Verder hebben we via internet 3 overnachtingen geboekt in een Backpackers Hostel in Chengdu en via een e-mail geregeld dat die ons in Chengdu van het vliegveld halen. We zijn benieuwd of dat zo zal gaan.

De rest van de reis vullen we ter plaatse wel in, afhankelijk van de mogelijkheden en de onmogelijkheden. Als het ergens leuk is blijven we wat langer en valt het tegen of hebben we het wel gezien, dan wat sneller doorreizen. Het laat zich toch al moeilijk plannen, gezien de enorme afstanden en we geen idee hebben hoe vlot het reizen zal gaan. Het kan best zijn dat we gedwongen worden ergens langer te blijven doordat we geen tickets kunnen krijgen of doordat de wegen onbegaanbaar zijn. Maar ook dat hebben we op eerdere reizen al meegemaakt. Uitervaring weten we dat de gezondheid en de aanwezige energie minstens zo bepalend zijn voor het routeschema. Ons eerste doel is naar de bergvolkeren in het zuiden van China, richting grens Vietnam. Alles onder het motto GO CHINA.

zondag 20 april 2008: van Schiphol naar Chengdu

Na thuis eerst lekker chinees gegeten te hebben, je moet wat doen om in de stemming te komen, brengen Robert en Sanne ons om 16.15 uur naar Schiphol. Robert had wel zin in een ritje met zijn nieuwe aanwinst, de Nissan Qashqai. Gelukkig voor ons is Ajax geen landskampioen geworden, zodat we zonder fileproblemen op tijd op Schiphol zijn. Doordat we een e-ticket hebben en thuis al hebben ingecheckt hoeven we alleen maar de bagage af te geven en door de douane te geraken. Dat alles lukt in een recordtijd van minder dan 10 minuten.

Om 21.00 uur vertrekken we met de nationale Franse trots, de KLM voor een rechtstreekse vlucht naar Chengdu. We vertrekken 15 minuten te laat, maar dat zal wel de Franse slag bij de KLM zijn. Meer dan 75 procent van het vlieggezelschap bestaat uit Chinezen, die elkaar allemaal eerst op Schiphol op de foto hebben gezet, van de noedelssoep genieten tijdens de vlucht en daarna lekker gaan boeren en roggelen. Gelukkig spugen ze niet op het mooie blauwe KLM tapijt. We vliegen via Friesland-Groningen en dus over Haulerwijk (het hart van het Noorden) richting Kopenhagen en zakken na deze noordelijke route af richting Alma Ata, Yining, Urumqi, Lanzou naar Chengdu. Allemaal bekende namen, waar we in de loop van de reisjaren geweest zijn. In de omgeving van Urumqi vliegen we over prachtig besneeuwde bergtoppen en de aangrenzende Taklaman woestijn en het Tarim bekken met kaarsrechte wegen die zich in de woestijn aftekenen. Hoewel ik al veel te veel vanuit vliegtuigen gefilmd heb kan ik het niet laten toch de videocamera te pakken en e.e.a. op film vast te leggen.  

Maandag 21 april - 1e dag in Chengdu

 

HET VLIEGVELD VAN CHENGDU

dinsdag 22 april - 2e dag in Chengdu - Panda's

Wat niet mag ontbreken is een bezoekje aan de panda's. Chengdu is bekend door de verschillende centra in de omgeving waar geprobeerd wordt de reuzenpanda's te redden. Wij gaan naar een fokcentrum 12 km ten noordoosten van de stad.  www.panda.org.cn

Hoewel onze verwachtingen laag waren, bleek het toch een heel bijzondere ervaring om deze met uitsterven bedreigde dieren in het echt te kunnen zien. Het zijn echt schatjes, je zou er zo eentje mee naar huis willen nemen! Maar kom maar eens aan voldoende bamboe, wat dat is het enige dat ze willen eten en dat 16 uur per dag.

We zaten smorgens in het busje naar het pandacentrum met een Amerikaanse studente, die vertelde waar ze in de loop der jaren, al dan niet in gezelschap van Mum and Dad, geweest was. Ze was heel West-Europa al door geweest, en naar Thailand, Cambodja, de Filippijnen, Zuid Amerika enz. enz. en dat altijd binnen 2 week. In de USA kreeg men ook maar 2 week vakantie per jaar dus wilde je wat zien dan moest dat ook Full Speed volgens haar. Zo snel ze reisde, zo snel praatte ze ook. Dat getetter op de vroege morgen was zwaarder dan onze jetlag, waar we toch wel wat last van hebben. Er ging ook iemand uit Australië mee, die vertelde problemen te hebben bij het verder reizen. Zijn plan was om via Tibet naar Nepal te reizen en had al een ticket om vanuit Kathmandu weer naar huis te vliegen. Maar gezien de ongeregeldheden was het slechts toegestaan tot Dali, Lijiang en Zongdian te reizen. Ook Xiahe - Labrang in de autonome regio Tibet was verboden gebied. Het geeft aan hoe krampachtig de chinezen op e.e.a. reageren. Wij konden hem slechts vertellen hoe mooi het in 2000 in Xiahe was geweest.

Dinsdagmiddag zijn we met de bus de stad in geweest o.a. naar het Tibetaanse stadsdeel. Hier zijn veel Tibetaanse snuisterijen te koop, zoals stoffen voor gebedsvlaggen, gebedsmolens en grote posters van de Panchen Lama, maar uiteraard niet van de Daila Lama. Zelfs grote tempelversierselen zijn er te koop. Ornamenten voor een kloosterdak nodig, geen probleem, ze sturen het zo.

We zijn met de bus gegaan en lieten telkens een plattegrond met Chinese karakters aan de buschauffeur zien. Het was een behoorlijke afstand en halverwege moesten we overstappen op een andere bus. Maar alles lukte heel goed, terug ook, maar slechts tot het overstappunt. Daarna werd het echter een dikke flop, want na een uur bussen merkten we dat we weer naar het punt terugreden waar we opgestapt waren. Hadden we blijkbaar een chauffeur getroffen die niet kon kaartlezen en ons ook geen nee wilde verkopen. Gelukkig was het buskaartje slechts 40 eurocent. Na de dorst gelest te hebben met een grote cola bij de KFC in het centrum van de stad hebben we maar een taxi naar het hotel genomen. De vriendelijkheid van deze taxichauffeur vergoedde alles weer, ondanks dat we nauwelijks met elkaar konden praten.

Woensdag 23 april - 3e dag Chengdu - Wensu tempel en Opera

We beginnen de dag met het halen van een paar lekkere broodjes van de bakker en samen met een kop koffie genieten we van een lekker ontbijt op de kamer.

Daarna gaan we met stadsbus naar de Wensu tempel. Dit tempelcomplex is tussen 1644 en 1911 gebouwd, nadat hier in 618 al een tempel was. De monniken hier behoren tot het zenboeddhisme. De meest recent gebouwde tempel beschermt de gelovigen tot aan het hiernamaals. Geen wonder dus dat het er veel wierookstokjes aangestoken worden. 

Tot het complex behoren ook theehuizen waar veel vooral oudere mensen op een ontspannen wijze een deel van de dag doorbrengen. Verder is er nog een vegetarisch restaurant bij de tempel. Wij zitten er lekker in het zonnetje en genieten van een heerlijke maaltijd, vakantie op zijn best.  

savonds zijn we naar de Sichuan-Opera geweest. Deze opera staat vooral bekend om de face-changes, een soort act waarbij de acteurs met een handgebaar hun hele make-up (masker) veranderen, zo snel dat je amper ziet wat er gebeurt, was heel erg goed. Ze worden ook aangekondigd als de grootste specialisten van China. De show bestond verder nog uit een mengelmoes van comedy-opera, een historisch stuk, jongleren, vuurspuwen, zingen, poppentheater etc. Al met al een heel leuke voorstelling om te zien met prachtige kostuums. Toch was een soortgelijke voorstellingen in Lijiang, die we in 2004 gezien hebben op de face-chance act na, net iets mooier (een troost voor jullie, Hubert en Ingrid).  

De uitgang van het theater was even zoeken

Voor een impressie van Chengdu zie onderstaande video

donderdag 24 april - vliegen van Chengdu naar Kunming

We vliegen vandaag van Chengdu naar Kunming. Om 8.30 uur worden we opgehaald door de pick up service van Sichuan Airlines. Erg handig deze service, zit bij de prijs van de tickets in. Na een vlucht van 1 uur landen we om 11.30 uur in Kunming, waar het zwaar bewolkt is en ca. 20 graden. Gisteren was het hier nog 28 graden, mogelijk komt dit door de tyfoon die voor de Chinese kust voor problemen zorgt. Er zouden al 50.000 mensen uit voorzorg geëvacueerd zijn. Tijdens de vlucht hadden we helaas ook geen enkel zicht. 

Camillia hotel (Herkennen jullie het nog Mark en Wilke en Hubert en Ingrid ?  Het Koreaans restaurant is er ook nog)

We hebben gekozen voor het Camillia hotel, daar zaten we ook in 2004 en dat beviel goed, vooral het lopend buffet smorgens, lekker onbeperkt de inwendige mens verwennen. Maar ook de kamers zijn dik in orde, behalve de bedden dan, want die zijn keihard. Zie www.kmcamelliahotel.com/English/Home.htm

Kunming is de hoofdstad van de provincie Yunnan, een behoorlijk moderne stad met 3,5 miljoen inwoners. De stad ligt op een hoogte van 1800 meter en heeft het hele jaar door een zacht klimaat, maar is vandaag dus een beetje in de war omdat wij komen. Zoals in zoveel Chinese steden zie je de nieuwbouw in hoog tempo uit de grond gestampt worden. Gelukkig zijn er nog genoeg tempels en parken die een bezoek waard zijn. Ook kun je nog slenteren in een aantal hutong wijkjes, iets wat we zeker van plan zijn. Verder zijn er veel bloemperkjes en er is een gezellig centrum met een groot voetgangersgebied, kortom veel leuker dan de meeste Chinese steden.

smiddags gaan we naar de oude stad, althans wat nog niet is verdrongen door wolkenkrabbers en andersoortige hoogbouw. Er zijn nog maar een paar restanten over van de oude hutongwijkjes en nog een handvol oude houten huizen. In deze wijk is ook de vogeltjesmarkt, tevens hondenmarkt en er is volop keuze in die mormels. Maar je kunt er ook een mooie slang kopen. Hoewel er ook slangenpeniswijn te koop moet zijn hebben we die nog niet kunnen vinden, we weten ook niet goed hoe die er uit ziet of hoe we dat de chinezen duidelijk moeten maken. Marianne Tieme zou het vast leuk vinden een kijkje op deze markt te nemen, dat zou een overstelpend aantal Kamervragen tot gevolg hebben en mogelijk een voorstel tot boycot van alles wat met China te maken heeft. 

Kunming - de oude stad

Kunming is de toegangspoort naar het grensgebied met Birma, Laos en Vietnam. Ons volgende reisdoel is Jinghong dat dicht bij de Birmaanse enVietnameese grens ligt, we hebben al bustickets gekocht voor a.s. zaterdag. Ook is Kunming een opstap naar Tibet, maar dat is in ieder geval deze maand verboden gebied voor buitenlanders. 

vrijdag 25 april - Kunming

Vanmorgen eerst met de taxi naar de moslimwijk, althans het weinige wat daar van over is. De Chinezen zijn druk bezig het helemaal plat te leggen en te vervangen door moderne hoogbouw. Al slenterend komen we bij een moskee die er aan de buitenkant uitziet als een boeddhistische tempel, alleen als je naar binnen kijkt zie je dat een moskee is.

Een van de vreemste aspecten van Kunming zijn de blinde masseurs op de stoep midden in het centrum van de stad. Ze zitten in kleine groepjes bij elkaar.Op deze manier zorgen ze voor hun eigen levensonderhoud. An spreekt een prijs af en laat zich lekker behandelen door een blinde mevrouw met gouden handjes.

Daarna gaan we naar het vlakbij gelegen museum van de Provincie Yunnan. Er is een tijdelijke fototentoonstelling over de bevolking in het zuiden en de indrukwekkende rijstterrassen op de heuvels. We zijn van plan naar dit gebied te gaan en krijgen daar alleen maar meer zin in door de prachtige foto's. Het museum is vooral bekend door de Dian minderheid. Er is een prachtige collectie van met name bronzen voorwerpen van ca. 400 jaar v. Chr. tot het begin van de jaartelling over de Dian. Een deel van de collectie doet sterk denken aan de tentoonstelling die momenteel in het Groninger museum te zien is  van de bronzen voorwerpen uit China. In het Gron. museum loopt het storm, hier zijn wij vrijwel de enige bezoekers, terwijl de voorwerpen hier nog veel mooier zijn. Op de 2e verdieping zijn boeddhistische schatten te bewonderen uit 750-950 na Chr. die recent gevonden zijn in Dali. Te zien zijn o.a. vergulde boeddha's,  vernuftig gesneden ivoren voorwerpen,  zilveren doosjes enz. Al met al is het museum een bezoek meer dan waard, en dat zeggen wij cultuurbarbaren. 

Ontmoeting met 2 vriendelijke (kleine) museumbezoekers uit de provincie

We gaan 'savonds uit eten naar een tegenover ons hotel gelegen klein theater, waar onder het eten zang- en dansvoorstellingen van Bai minderheden in kleurige klederdrachten te zien en vooral te horen zijn. De Chinese gasten zijn er gek op, wij worden soms gek van, met name van de krijsende hoge stem van de zangeres. Toch is het leuk om mee te maken en het eten is zeker niet slecht.

zaterdag 26 april van Kunming naar Jinghong

Het reisdoel vandaag is Jinghong in het zuiden van de provincie Yunnan, hier ligt een subtropisch gebied dat wordt aangeduid als Xishuangbana en de enige plek in China waar nog authentiek regenwoud overeind staat. De stad Jinghong is de hoofdstad van het district Xishuangbanna en ligt ruim 700 km ten zuiden van Kunming. Het klimaat is een stuk heter en vochtiger dan Kunming. Tot voor kort was dit deel van China voor buitenlanders verboden i.v.m. grensconflicten met Vietnam en de smokkel van verdovende middelen. Hoewel de drugssmokkel in dit gebied alleen maar is toegenomen, evenals het aantal drugsverslaafden, is het gebied nu toch opengesteld voor buitenlanders. Paul Theroux beschrijft in zijn boek “China per trein”dat hij graag naar dit gebied wilde, maar de Chinese autoriteiten dit niet toestonden. Hij mocht echter onder begeleiding van een gids met de trein een klein ritje in de richting van dit gebied maken. Hij wilde er toch even rondkijken in het stadje dat het eindpunt van zijn treinreis was, maar mocht alleen even het perron op om daarna weer de trein ingestuurd te worden retour Kunming.  

We pakken ons boeltje weer bijeen en nemen een taxi naar het zuidelijk busstation van Kunming. Na even zitten wachten op de keurige stoeltjes in de wachtruimte van het busstation, zoiets heb je volgen ons niet in Nederland, komt de touringcar naar Jinghong al voorrijden. De bagage gaat onderin de bus na eerst een nummer opgeplakt te krijgen, zodat je later je eigen bagage weer krijgt. Ook de stoelplaatsen hebben een nummer, die al op de tickets vermeld staan, zodat er geen discussie is wie waar zit. Maar het lukt een paar chinezen toch er een woordenwisselling over te krijgen.

We vertrekken om 9.45 uur voor een rit van ruim 700 km. Nadat we de stad uit zijn wordt het landschap steeds mooier met groen beboste heuvels, afgewisseld met rijstterrassen. Men is druk aan het werk rijstterrassen te bewerken, de mensen staan tot de kniehoogte in het water met de buffel voor de ploeg, een mooi gezicht, maar zwaar werk, ook voor de buffel. De eerste 500 km gaat lekker vlot over de in 2005 opengestelde autoweg. De opschriften op de borden boven de weg zijn niet alleen in het Chinees maar ook nog in het Engels! Verder naar het zuiden wordt het bergachtiger met veel tunnels. Hier zijn ook de eerste theeplantages tegen de berghellingen te zien.

Helaas is de autoweg nog niet helemaal klaar en wringt de weg zich door allerlei dorpjes met veel plaatselijk verkeer. De laatste 100 km gaat weer over de nieuwe weg waar nog weinig verkeer op zit.

De Mekong

Jinghong - kruispunt in het centrum, vlak bij ons appartement

Om 19 uur rijden we via de grote brug over de Mekong Jinghong binnen en worden afgezet bij het noordelijk busstation. Nu moeten we het thuis op internet uitgezochte guesthouse zien te vinden. Helaas staat daar geen adres bij, alleen dat het in het centrum gelegen is en DouDou Guesthouse heet.

De taxichauffeurs, waarvan natuurlijk niemand Engels kan lezen, en neem dat ze eens kwalijk ons Chinees is ook heel matig, kunnen ons ook niet helpen en we besluiten om ons in het centrum af te laten zetten. Daar vragen we wel verder. Verscheidene mensen buigen zich over het papier, maar zonder resultaat tot er een man met een klein jongetje aan komt wandelen, op het papier kijkt en verrast uitroept "he, thats my guesthouse". We lopen met hem mee en hij vertelt ondertussen dat hij ruim een jaar bezig is het guesthouse op te zetten en zijn zoontje DouDou heet en het guesthouse hier naar genoemd is. Als we later een naamkaartje van hem krijgen staat daar een andere naam op n.l. Cyclamen Home Hotel http://www.homtel.cn/info/home.asp?id=3910

zondag 27 april Jinghong - Rust(ige) dag

Het is vandaag zondag en we zijn van plan er een rust(ige) dag van te maken. We hebben de afgelopen week al heel veel gedaan en alles loopt tot nu toe boven verwachting soepel.

Na lekker lang uitslapen gaat Annie broodjes halen bij de koffie, terwijl Rinze de Lonely Plannet gaat bestuderen om plannen te maken voor de nieuwe week, heerlijk in het zonnetje op het balkon. Vanmiddag willen wij Jinghong wat verkennen, maar eerst gaan we nog even internetten, de mails bekijken en de webblog bijwerken.

We zitten tussen de jeugd van Jinghong die allemaal aan het computeren zijn,  zoals spelletjes spelen, via de webcam communiceren, artikelen lezen over de Olympische vlam en het meisje naast ons is pikante plaatjes aan het zoeken. Ondertussen breekt het onweer los en frist een tropische bui de zaak flink op. Het zal in Nederland toch geen droge zonnige dag zijn, hopen wij. 

P.s. volgens PCMagazine heeft China de VS ingehaald als land met de meeste internetgebruikers, inmiddels zo'n 221 miljoen, 16 procent van de bevolking. Het mondiale gemidddelde ligt op 19,1 procent.

Maandag 28 april Jinghong - Op de fiets naar de Dai dorpen

Vandaag hebben we fietsen gehuurd en gaan om 9 uur op pad naar de ten zuiden van Jinghong gelegen Dai dorpen. We kiezen smalle weggetjes tussen de rijstvelden door naar verschillende dicht bij elkaar liggende dorpjes. We fietsen heuveltje op, heuveltje af en stoppen vaak om te genieten van het uitzicht en de activiteiten op het land.

dinsdag 29 april van Jinghong naar Menglun

Gisteravond de avondmarkt in Jinghong even over gelopen. Opvallend zijn de vele T-shirts met opschrift "Thailand" die er te koop zijn en geen enkele van China. De eigenaar van ons Guesthouse heeft geholpen bij het op de weblog zetten van foto's, ons chinees was daartoe niet toereikend. Ook een paar foto's van zijn guesthouse staan er nu op, zal hem veel klanten uit Nederland opleveren, zo hebben heb hem verteld. Dus als iemand toevallig in de buurt komt ............. Helaas hadden we afgelopen nacht nogal veel last van lawaai. Chinezen houden geen enkele rekening met anderen. Veel geschreeuw en slaan met de deuren midden in de nacht.  

Vanmorgen is het weer tijd afscheid te nemen van ons comfortabele appartement. De komende tijd zullen we het met minder luxe moeten doen. We willen in verschillende etappes langs de grens met Laos en Vietnam weer noordelijker reizen om weer in Kunming uit te komen. We hebben geen enkele informatie over het vervoer in dit gebied, maar we gokken erop dat dit gaat lukken, zo niet dan zullen we weer terug moeten naar Jinghong en dezelfde weg als op de heenreis moeten nemen.

Op het busstation van Jinghong gaat alles weer heel vlot. We hebben snel kaartjes en de chauffeur van het busje naar Menglun, ons eerste doel, staat ons al op te wachten en binnen 5 min. rijden we al. Toch zijn we er niet helemaal gerust op dat we naar Menglun gaan, want er zijn heel veel plaatsen die met Meng beginnen zoals Mengdu, -la, -long, -lang enz. en die plaatsen liggen allemaal rondom Jinghong. Zo lezen we in de Rough Guide dat er mensen die het chinees goed beheersten toch volledig verkeerd gegaan zijn omdat ze de uitspraak niet goed hadden. Maar als we de oude Mekongbrug overrijden en daarna een kleine zijweg inslaan, die langs de noordoever van de Mekong slingert, weten we dat we in de goede richting gaan. Het is een prachtige rit, waarbij de Mekong meestal diep beneden ons ligt tussen stijle hellingen en we zo nu en dan weer afdalen naar de rivier. Het water staat laag omdat het nu de droge periode is. Aan de oevers is te zien dat het water in de natte periode 8 - 10 meter hoger kan staan.

Na een uur buigt de weg van de rivier af en rijden we tussen de bananenplantages door, zo nu en dan afgewisseld met kleine rijstveldjes en ananasvelden. Later rijden we tussen de hoge dunne bomen van de rubberplantages. Net als gisteren zien we overal weer de mooie traditionele huizen op palen. Een vrouw die 2 stoelen voor ons zit, wordt alle gehobbel en geslinger teveel en hangt kotsend uit het raam. Gelukkig is het raam voor ons net dicht geschoven, zodat de maaginhoud niet even snel weer naar binnen komt. Wij hebben alleen last van de geringe beenruimte, maar door klem te zitten stuiteren we in ieder geval niet tegen het plafond op de hobbelige wegen. En we horen zelfs geen klachten van onze voorburen over de knieën die diep in hun rugleuning drukken.

Na ruim 2 uur rijden zijn we al in Menglun, een smoezelig dorp in een mooie omgeving. We vinden een dito smoezelig hotel, maar voor 1 nacht en 4 euro moet dat maar, want de kans dat we iets beters vinden is niet groot. De hoteleigenaar kijkt wel een beetje vreemd als we om schone handdoeken vragen i.p.v. de gebruikte die op de kamer liggen, maar geeft ze toch.

In de middag gaan we naar een Tropische botanische tuin, de enige bezienswaardigheid in Menglun, maar zeker de moeite waard. Het park is van een enorme oppervlakte in een heuvelachtige omgeving. Moe van alle lopen rusten we uit op een bankje in de zon en vallen beide al spoedig in slaap, ook dat is vakantie.  www.xtbg.ac.cn

Hierna nog even naar het busstation om te informeren naar de mogelijkheden om verder te reizen. Na enig misverstand en veel goede wil van omstanders komen we er achter dat er een bus gaat. De mensen, die veel meer op Laotianen lijken dan op Chinezen, doen heel erg gesloten aan, maar dat komt doordat ze nauwelijks buitenlanders gewend zijn en vrijwel niemand een woord Engels spreekt. Maar als je probeert wat duidelijk te maken zijn ze heel vriendelijk en behulpzaam. 

Het plaatsje mag dan niet veel voorstellen, lekker eten kun je er wel. We mogen in de keuken komen aanwijzen wat we willen. Daarbij is het wel oppassen niet onderuit te gaan op de vette tegelvloer. Als schaatsend maken we een keuze en voor 3 euro incl. een fles bier eten we heerlijk  (Hubert, jij had hier je schaatstechniek ook mooi bij kunnen schaven). We sluiten op dezelfde wijze af als gisteren, nl. aan het eind van de avond nog even de weblog bijwerken in het internetcafe tussen de dorpsjeugd die zich massaal met computerspelletjes vermaakt. Op straat kun je toch niet zijn door de dagelijkse hoosbui die is losgebarsten.

woensdag 30 april van Menglun naar Jiangcheng

Om 9 uur vertrekken we met de bus vanuit Menglun. We hebben mooie plaatsen voorin zodat we voldoende beenruimte hebben en een goed uitzicht naar voren zowel als naar de zijkanten. Het is weer aangenaam reisweer, niet te warm, maar wel zo dat de ramen open kunnen.

Napraten over de arrestatie, het gesprek van de dag in Mengxing

Na een uur rijden maken we zonder duidelijke redenen een lange stop in Mengxing. Hierdoor zijn we getuige van een politiecontrole door zo'n 10 agenten bij de ingang van het dorp. Ze maken zich ogenschijnlijk niet al te druk, sporadisch wordt er iemand aangehouden en om papieren gevraagd en de bagage doorzocht. Eén aangehouden man stopt onopvallend even wat geld bij een agent in de broekzak en na nog wat discussie voor de vorm mag de man weer door. Corruptie, ook dat is China en hebben we al vaker gezien.  Even later wordt er opeens resoluut een motorrijder aangehouden. Achterop de motor heeft hij een jutezak waar in gekeken wordt en dan is alles opeens in rep en roer. Aan de vorm is te zien dat er een geweer in zit. Uit de man zijn handtas komen patronen te voorschijn en een vierkant bakje met elektriciteitsdraden (ik heb S5 en dus geen verstand van ontstekingsmechanismen en zal het niet spannender maken dan het is, want het kan ook wel een primitieve Chinese stekkerdoos zijn). Ondertussen is er een hele menigte omheen komen staan, maar een paar woorden van oom agent doet ze vlot weer op afstand gaan, behalve die ene buitenlandse toerist, die het van dichtbij wil zien. Na een poosje pakt een agent de motor en rijdt met de arrestant achterop weg, gevolgd door een politieauto met de overige agenten. We denken dat de man op het politiebureau behoorlijk billenkoek gaat krijgen gezien het grimmige karakter.

We vertrekken weer met onze bus en gaan de bergen in. De weg wordt steeds smaller en gaat over in een onverharde weg. Uren stuiteren we zo door de bergen. De twijfel slaat toe, want op de kaart staat een keurig rechte weg naar Jiangcheng aangegeven, maar we hebben het idee dat we niet op die weg zitten. De chauffeur lacht alleen maar, zonder dat we iets wijzer worden. Hij heeft alle tijd, overal wordt gestopt en maakt hij een praatje met de mensen onderweg. Toch is hij wel aardig, alleen zijn muziekkeuze is niet de onze, Chinese housemuziek, die in niets afwijkt van de Europese nl. boem, boem, boem. Maar het past wonderwel bij het ritme van de bus op de onverharde weg .......... boem, boem, boem en of we willen of niet, we stuiteren mee in dat ritme. Een man, die ook al in Menglun is ingestapt en een beetje Engels verstaat zegt dat we de goede kant op gaan waardoor we enigszins gerust gesteld zijn.

De plaatselijke supermarkt

We rijden dicht langs de grens met Laos. Sommige huizen zijn niet meer dan hutjes, bestaan uit bamboe wanden en rieten daken, echt heel armoedig. Helaas zien we maar weinig mensen in klederdrachten, slechts een enkeling loopt er nog in en wat oude vrouwtjes dragen nog een hoofdbedekking in de oorspronkelijke dracht. We zijn een paar jaar te laat !

Traditionele klederdracht in combinatie met een spijkerbroek

Als we uiteindelijk weer op de verharde hoofdweg komen wordt de bus onmiddellijk aangehouden door de politie. Een agent met een stengun in de hand komt de bus binnen, gevolgd door een agent met roze huishoudhandschoenen aan. Ze pikken verschillende personen eruit waarvan de tassen worden gecontroleerd door de "huishoudagent".Ze zijn op zoek naar drugs en aangezien onze bus uit het grensgebied met Laos komt wordt die gecontroleerd. Ons negeren ze helemaal en wij maar denken dat we er stoer uitzien en ook nog uit Nederland komen. Er wordt niets aangetroffen, ook niet bij de giechelende tienermeisjes die we vlak daarvoor een foto van zoon Robert hebben laten zien. Ze waren helemaal weg van zijn punkhaar en wilden hem graag als "boyfriend". In plaats van om 12 uur, wat wij gedacht hadden, komen we om 17 uur uiteindelijk aan in Jiangcheng. Hoe we gereden zijn is ons een raadsel, maar het was een mooie, gezellige en vermoeiende rit.

donderdag 1 mei van Jiangcheng naar Luchun

Gisteravond na enig zoeken weer een goede eetgelegenheid gevonden. Maar de eigenaar en zijn Chinese gasten roggelden dat het een lieve lust was, het leek wel een wedstrijd. Onder het motto “wat er in zit moet eruit“ petsten de fluimen op de tegelvloer en ook vlak bij onze tafels spatten ze uiteen. Ondanks dat we het nog niet eerder zo grof meegemaakt hadden lieten we ons niet van de wijs brengen en als ervaren Chinagangers bleven we lekker dooreten. Het eten was dan ook wel heel erg lekker en als gast moet je je altijd aanpassen aan de gebruiken van het land nietwaar.

Op 1 mei, de dag van de arbeid, worden we om 7 uur gewekt door het getimmer van de bouwvakkers. Op een onmogelijke plaats tegen een helling achter het hotel moet er weer een gebouw bijkomen om nog dichter op elkaar te wonen. 

Vandaag is de volgende etappeplaats Luchun. De bus vertrekt pas om 11.30 uur zodat we wat tijd nemen te lezen en TV te kijken. Elke dag natuurlijk veel programma’s over de Olympische Spelen en het accent op het enthousiasme waarmee de Olympische vlam overal wordt verwelkomd, waarbij weinig tot geen aandacht voor de kritiek vanuit het buitenland. Wel veel beelden van buitenlanders die iets positiefs te melden hebben over China of de O.S. en dat wordt breed uitgemeten. Verder laten ze veel beelden zien hoe overal groepen aan het repeteren zijn voor de openingsceremonie, dat zal een echte propagandavoorstelling over China gaan worden. 

Oefeningen van terreurbestrijdingen krijgt de kijker ook te zien. Gerrie en Klaske, jullie kunnen gerust naar Beijing gaan, ze zijn op alles voorbereid en iedereen zal zich er volgens de regering veilig voelen. We krijgen een oefening te zien hoe een gijzeling in een flat aangepakt wordt. Al naar gelang de situatie kiezen de troepen ervoor naar binnen te stormen met behulp van een keukentrap, een vliegtuigtrap of met een tank dwars door de muur. Meer details mogen we natuurlijk niet verklappen. 

Soms liggen de dorpjes verscholen achter de dichte baboebebosssing

Om 12 uur vertrekken we met de bus vanuit Jiangcheng. Het is zo‘n dag dat alles meezit en het wordt de mooiste etappe tot nu toe. De chauffeur is trots buitenlanders in de bus te hebben en we mogen dan ook naast hem voorin zitten.

We rijden door een schitterend landschap met prachtige vergezichten door het heldere en zonnige weer. Wat we eergisteren in de tropische botanische tuin van Menglun zagen aan bomen en planten zien we nu in het wild aan ons voorbijgaan. De hoogste bergtoppen gaan tot ruim 2900 meter en het is voortdurend klimmen en dalen met oneindig veel haarspeldbochten. Maar het verveelt geen moment door de afwisseling in het landschap en de vele dorpjes waar we door komen.

Gelukkig zien we nu wel veel minderheden van o.a. de Hani, Yi, Dai, Miao en Yao in hun verschillende klederdrachten.

Het eerste gedeelte van de rit zien we vooral oneindig veel theeplantages, terrasgewijs aangelegd op de hellingen van de bergen. Later komen we in een gebied waarvoor we mede gekomen zijn nl. onmetelijk rijstterrassen, opgebouwd tot hoog op de berghellingen.

vrijdag 2 mei Luchun - Markt van minderheden en eten bij de Hani

Vanuit het hotelraam zien we vanmorgen vroeg de aanvoer van kippen, eenden en ganzen voorbij gaan op weg naar de markt. Allerlei minderheden zijn hier vertegenwoordigd, die met hun goederen vanuit de omliggende dorpen naar het kleine stadje Luchun komen en waarvan de meeste tot de Hani minderheid behoren. Toch is er onderling veel verschil in kleding omdat er verschillende Hani groepen zijn. elk met hun eigen kenmerkende dracht. Hoewel we al heel wat van deze markten gezien hebben op vorige reizen blijft het altijd weer een genoegen te zien wat er allemaal te koop is en hoe er gehandeld wordt.

Yao vrouw doet haar inkopen op de markt van Luchun

We maken dan ook heel wat foto- en filmopnames, waarvan hier alvast een paar plaatjes. Maar ook wij trekken weer veel bekijks. Hoewel sommigen wat terughoudend zijn als ze die grote blanke buitenlanders zien zijn de mensen in het algemeen heel vriendelijk.

Hani vrouw op de markt in Luchun

Hani vrouw op de markt in Luchun

Een Amerikaanse jongen en een Chinees meisje komen op ons af en zijn behoorlijk gefrustreerd, want ze zijn vastgelopen in Luchun en kunnen niet verder. Ze willen naar het zuiden reizen, naar Jinghong, maar er gaat geen bus meer en op het busstation deden ze heel onvriendelijk. Ze zijn een aantal dagen onderweg maar hebben steeds problemen en vinden dat ze overal onvriendelijk behandeld worden en heel veel moeite hebben iets voor elkaar te krijgen, ondanks dat het meisje een Chinese is. Wij snappen daar niks van en vertellen dat het ons juist heel erg mee valt en net van het busstation komen voor informatie en heel vriendelijk zijn geholpen. We vertellen ook dat wij de route in omgekeerde richting hebben gedaan, maar dat ze wel moeten beseffen dat het meerdere dagen kost. Zij dachten het in 1 dag te kunnen maar hebben weer wat moed gekregen nu ze weten dat het kan, ook al gaat het niet in 1 dag.

We komen bij toeval bij een man en vrouw in de winkel die ons gisteren naar het hotel hebben verwezen. Ze hebben een winkel waar traditionele Hani kledij gemaakt en verkocht wordt. We kunnen echter geen woord met elkaar wisselen, ondanks dat de man advocaat is. Maar ze halen er snel een kennis bij die lerares is en goed Engels spreekt. We worden uitgenodigd om bij ze te komen eten. Gisteren vroegen ze dat ook al, maar toen hebben we het afgehouden. Nu er iemand bij is waardoor we ons wat verstaanbaarder kunnen maken nemen we na enige aarzeling de uitnodiging aan. We zijn benieuwd hoe dat zal gaan vanavond. 

Oma van 70 brengt een heel lang lied ten gehore

Tante maakt haar eigen kleding en versierselen

In koor zingen en in koor proosten

Een heel mooie avond als gast van de Hani familie. Met een groep van 10 personen zitten we in de zeer sober ingerichte huiskamer op lage krukjes en kleine bankjes rondom de tafel die helemaal vol staat met allerlei gerechten, waaronder bamboescheuten, gebakken boontjes, gekookte kool, wortelsliertjes en een heel hete dipsaus. Verder varkenspoot, lever, stukjes kip met bot, vet en veel vel, kompleet met opgestoken hanenkam en wijdopen snavel. Genoeg keuze om de dingen die ons niet bevallen wat minder van te nemen. Op onze vraag waar de botten van de kip heen moesten werd naar de grond gewezen, waar de hond en de kat al zaten te wachten. De beesten troffen het want wij zijn geen grote liefhebbers van veel vel. Van de Hani kregen ze heel wat minder. Minstens zo belangrijk was het klinken met de glaasjes rijstwijn. Wij namen elke keer maar kleine teugjes want dat spul is echt vuurwater en het tempo lag behoorlijk hoog. Het was dan ook een gezellige en levendige bedoening, jammer dat onze vertaalster, de lerares Engels, vermoeidheidsverschijnselen begon te vertonen, waardoor we veel onbeantwoorde vragen overhielden. Gelukkig wordt ons handen en voeten Chinees steeds beter, ook door de rijstwijn natuurlijk. Toen iedereen voldoende eten had gehad werd er even een belletje gepleegd en even later stond de hele kamer vol met ca.15 Hani buurvrouwen, allemaal in traditionele kleding, die achter de tafel plaatsnamen en aan het restant begonnen dat nog over was. Daarbij werd de maaltijd zo nu en dan onderbroken en brachten de vrouwen Hani liederen ten gehore. Ook oma van 70 ging zingen, een heel oud en heel lang Hani lied dat de meesten te lang duurde en oma werd dan ook gaandeweg overstemd door het gekakel van de andere Hani’s. Opvallend was dat de Hani vrouwen veel meer kakelden dan de Hani mannen, die in het algemeen veel rustiger zijn. Maar mogelijk is dat niet iets specifiek Hani. Terwijl de Hani’s in de stad lang niet altijd op de foto willen, wat heel begrijpelijk is, konden wij vrijuit filmen en fotograferen en vonden ze het juist heel leuk. Al met al een unieke gebeurtenis om mee te maken bij deze gastvrije mensen, die door de geïsoleerde ligging hun eigen cultuur, taal, klederdracht en oude gebruiken nog grotendeels bewaard hebben.   

zaterdag 3 mei van Luchun naar Xinjie

Ondanks dat we een laag reistempo aanhouden kost het iedere keer weer moeite verder te trekken omdat we het overal heel erg naar de zin hebben. Vandaag met de bus naar Xinjie, een klein plaatsje vlak bij Yuanyang. Ook hier weer de terrasvormige rijstvelden. Tussen Luchun en Xinjie liggen de meest spectaculaire. De Hani, ja die weer, hebben deze vorm van rijstteelt uitgedacht. Ze hebben de berghellingen omgevormd en er aarden dijkjes op aangelegd. Het irrigatiewater loopt van de top van de berg en loopt via allerlei kanaaltjes naar alle veldjes. Onophoudelijk moet dit systeem bijgehouden worden.  

Dit keer een overvolle bus, met veel roggelende passagiers, die in hoog tempo de fluimen het raam uitwerken. Waar halen ze die dikke vochtige gevallen toch steeds vandaan? Halverwege de rit is er een controle door militairen, die weer de bagage en de persoonsbewijzen van de Chinezen controleren. Van ons worden alleen de paspoortgegevens opgeschreven. Gelukkig worden de rugzakken met rust gelaten, niet dat we iets te verbergen hebben, maar het zou een hele rompslomp geven. De hoogste berg is hier 2980 meter en we moeten heel wat klimmen en dalen. Het is slechts 4 uur rijden, maar op de smalle bankjes en nooit een recht stuk weg is dat wel weer lang genoeg.   

zondag 4 mei Xinjie - een kleurrijke markt

Het is een beetje miezerig weer vanmorgen. Vanuit de hotelkamer zien we de mist tussen de bergtoppen zakken, een mooi gezicht en daarom maar vroeg op stap. Vol bewondering zien we hoe de minderheden uit de bergdorpjes rondom Xinjie vanuit de dalen met hun zware manden op de rug vol handelswaar omhoog klimmen om in Xinjie hun waren te verkopen. De vrouwen hebben het zwaar, die dragen de manden, de meeste mannen lopen met de (lege) handen op de rug rustig omhoog. 

Ieder ogenblik wijzigt het uitzicht door de voorbijtrekkende wolken. Terrassen die het ene moment goed te zien zijn, liggen even daarna in een mistige waas verscholen.   

maandag 5 mei van Xinjie naar Jianshui

Goed dat we de vroege bus uit Xinjie genomen hebben want de aansluitende bus in Yuanyang staat al klaar. Om 9 uur vertrekken we over een verschrikkelijke weg langs de rivier de Honghe, waar ze een stuwdam in gemaakt hebben, maar helaas zijn ze nog niet klaar met de weg er langs. Als we van de rivier afbuigen en verder het binnenland ingaan wordt het weer klimmen en dalen.

Het is behoorlijk mistig, maar gelukkig hebben we een chauffeur die rustig rijdt en geen onnodige inhaalmanoevres maakt. Niet alleen de tegenliggers maken het gevaarlijk, maar vooral de karbouwen, die soms los op de weg lopen en geen mistachterlicht hebben. De bus is onderweg flink vol door mensen die naar de markt gaan. Klederdrachten zien we hier helemaal niet meer.

Na 3 uur rijden komen we aan in Jiansui, volgens de Trotter gids de mooiste stad van zuid-Yunnan. Als we langs de fabrieken en de mijnbouw aan de rand van de stad rijden kunnen we dat maar moeilijk geloven. Het maakt een trieste en vervuilde indruk, nog eens extra door het miezerige weer. Vanaf het busstation snel met een taxi voor 40 cent naar het LinAn hotel, dat ons is aanbevolen door een Franse dame, waar we in Xinjie mee gegeten hebben. Na een beetje onderhandelen krijgen we 50% korting en betalen 18 euro incl. ontbijt voor een nette en ruime kamer. Het is een groot hotel met de buitenmuren bekleed met de bekende witte tegels, zoals het hoort in China van de jaren 70 en 80. http://www.ynjstravel.com

Jiansui is een oud vestingstadje met veel monumentale gebouwen, mooie parken, een middeleeuwse poort, een tempel van Confucius, een moskee van de Hui (Chinese moslims) en vele theehuizen. 10 jaar geleden kreeg men echter het idee al het oude plat te gooien en alles opnieuw op te bouwen. Daar kwam verzet tegen en het project werd stil gelegd, maar onze eerste indruk is dat dit te laat kwam. Van veel huizen is het mooie oude alleen nog te zien op de 2e verdieping, omdat op de begane grond alles door winkels wordt ingenomen.

Doel van alles was om toeristen te trekken, maar wij worden van alle kanten aangestaard en trekken de conclusie dat ze in ieder geval nog geen buitenlandse toeristen gewend zijn!  De meeste winkels hebben de muziek keihard aan staan, met de boxen naar de straat gericht, waardoor er nooit een middeleeuwse sfeer zal ontstaat, ook al zijn de gebouwen nog zo oud.

GEEN WERKLOOSHEID IN CHINA ?

China is er trots op dat er geen werkeloosheid is, hoewel ze de laatste tijd schoorvoetend toegeven dat er toch zo hier en daar wel wat problemen zijn. Als buitenstaander krijg je dat idee soms ook wel en dan hoef je niet eens diep te spitten. In Jiansui zitten 4 verkopers van een redelijk grote elektronicazaak op een krukje naast elkaar voor in de winkel, 1 slaapt, 1 zit aan zijn noedelkom te slurpen en 2 zitten gewoon wat te niksen. Komen er 2 Hollandse toeristen de winkel binnen op zoek naar een accu voor een videocamera. Geen van de 4 (verkopers kun je ze niet noemen) komt van de kruk. Geen accu te vinden, dus maar eens boven kijken. Op de bijna helemaal donkere bovenverdieping zit een man op een krukje voor een TV, hij schrikt wakker en kijkt verstoort wie hem uit de slaap haalt. In de hoek worden nog 3 mannen langzaam wakker. Hollandse klanten lopen al zoekend rond, gevolgd door 4 paar slaperige ogen. Geen accu hier, dus de trap maar weer af. Bijna beneden horen we nog "hello" van 1 van de heren, gevolgd door gegiechel van de anderen. Welterusten heren, over een paar jaar is de Mediamarkt ook in China en of jullie dan nog een baan hebben? Toch verandert er echt wel iets. Het aantal keren dat je goed wordt geholpen en de mensen hun best voor je doen is vele malen groter, zeker als je het vergelijkt met een aantal jaren geleden. 

dinsdag 6 mei Jianshui

De taxiprijs in Jianshui is vrijwel altijd 40 eurocent, de hele stad door, zodat we daar veelvuldig gebruik van maken. Vanmorgen laten we ons eerst naar de tempel van Confucius brengen. Met een oppervlakte van 8 ha is het het op 1 na grootste complex gewijd aan Confucius.

Het is een schitterend complex, heel rustig gelegen midden in de stad en met heel weinig bezoekers, zodat we weer heel veel foto- en filmmateriaal verbruiken. We hadden ons zo voorgenomen dat niet te doen, maar dat lukt gewoon niet. Jammer dat het zwaar bewolkt is, waardoor de kleuren van de vele paviljoens en de tempel niet altijd tot hun recht komen.

In de middag willen we kaartjes kopen voor de trein van Jianshui naar Mengze. De taxichauffeur kijkt ons vreemd aan als we hem vragen ons erheen te brengen. Als we uitstappen bij het station zien we een groot hek met een slot erop. We kunnen er omheen lopen en zien door de ramen een dikke laag stof op de stoeltjes van de kleine vertrekhal. Het is duidelijk dat het al lang geleden is dat hier nog passagiers hebben gezeten. Een paar mensen proberen dat ook uit te leggen en ons Chinees is wel zo goed dat we ze begrijpen. Jammer, we hadden graag een ritje gemaakt over dit laatste stuk smalspoor dat volgens de Trottergids nog over was van de spoorlijn van Kunming naar Hanoi in Vietnam. Deze spoorlijn is na de Chinees-Franse oorlog, die de Fransen wonnen, in 1815 door de Fransen aangelegd. Mogelijk dat veel Fransen nog steeds van deze overwinning willen genieten, want de meeste toeristen die we zien zijn Fransen. Overigens zien we heel weinig toeristen in het gebied waar we tot nu toe geweest zijn. Overal is het heel rustig, met heel weinig buitenlanders, tot nu toe hebben we nog maar 4 Nederlanders gezien, een paar Scandinaviërs, een paar Australiërs en Amerikanen. Verder nog een Duitse langeafstandsfietser, die behoorlijk baalde omdat geen enkele kaart klopte en hij door de Chinezen alle kanten opgestuurd werd als hij de weg vroeg. Ook stonden hoogtes vaak niet vermeld, terwijl hij wel tot 2000 meter moest klimmen. Op het moment dat wij hem spraken was hij weer eens verkeerd gereden. Ons Duits is niet toereikend om op te schrijven hoe zijn stemming was.

Over de spoorrails lopen we naar een oud stadsdeel van Jianshui. Hier zie je nog het Chinese leven, zoals bekend van oude foto's. Smalle straatjes, waar de mensen dicht opeengepakt wonen met eethuisjes van soms maar 6 personen, de klanten op een krukje gezeten hun noedelssoep naar binnen te slurpen. We worden aangestaard vooral uit verbazing en ook uit nieuwsgierigheid, wat die vreemde blanken hier zoeken. Sommigen lopen achter ons aan en kijken verbaasd waarom wij al die oude rommel op de foto zetten. Wij op onze beurt zijn net zo nieuwsgierig en proberen in de huisjes te kijken, waarbij onze blik soms de blik vangt van een oud mannetje of vrouwtje, vaak gekleed in een oud versleten Mao kieltje. We zien met eigen ogen dat de ratten nauwelijks haast maken weg te schieten in de steegjes en de sloten, die als open riool door de wijk stromen. 

In de huisjes zie je nog allerlei handwerklieden hun beroep uitoefenen. We komen langs een vrouw die versierselen maakt voor begrafenissen. Ze nodigt ons binnen en we zien hoe arbeidsintensief het werk is wat ze doet en waarmee ze maar een paar cent verdient. Rondom een bamboegeraamte plakt ze dun papier dat ze eerst in allerlei vormen geknipt heeft. Zo maakt ze allerlei voorwerpen, die vaak verband houden met de overledene, zoals huisjes, auto's, stereoboxen en TV's, maar ook een politiebureau voor een overleden agent. De voorwerpen worden tijdens de begrafenis in brand gestoken, samen met een hoeveelheid nepgeld, zodat de overledene ook in het hiernamaals er warmpjes bij zit.  We maken een foto van haar naast 1 van de voorwerpen waar ze mee bezig is. Ze vindt het een hele eer op de foto te komen en lacht haar zwaar aangetaste pindagebit bloot. Alleen daaraan is al te zien hoe arm ze is.

woensdag 7 mei Van Jianshui naar Kunming

Na een paar miezerige dagen vandaag weer volop zon en een temp. van ca. 30 graden. Omdat we niet met het smalspoor kunnen moeten we de reisplannen aanpassen en we besluiten daarom rechtstreeks naar Kunming te gaan met de snelbus. Een afstand van ca. 215 km in ongeveer 3 uur, grotendeels over de autosnelweg. In Kunming willen we vanmiddag direct door naar het vliegveld om naar Guilin te vliegen, ons volgende doel. Het kan ook per trein, maar die doet er 18 uur over en daar hebben we geen trek in.

Helaas krijgt de bus motorproblemen en verliezen we ruim een half uur bij een garage. Even later komen we door een ongeval in de file. Ook een ervaring die je in China mee moet maken. I.p.v. de vluchtstrook of de middenstrook vrij te laten voor de hulpdiensten schuift iedereen juist in elkaar om zo weinig mogelijk onderlinge ruimte te laten. Het is een gevecht om iedere centimeter om te zorgen dat er niemand tussen kan. Het is de kunst elkaar zoveel mogelijk letterlijk dwars te zitten door de auto of bus dwars voor een ander te drukken, een wedstrijd waar iedereen aan mee doet en waarbij vrijwel niemand kwaad om wordt. Kwaad worden betekend gezichtsverlies, het ergste wat een Chinees kan overkomen. Het duurt niet lang voordat alles volledig vaststaat en nergens meer dan een paar centimeter tussen elk voertuig is. Maar ieder laat de motor natuurlijk wel draaien, want stel je voor dat er toch weer enige beweging in komt, dan ben je te laat en is je buurman je voorbij. Zo zijn we een uur lang in een prestigestrijd gewikkeld voordat we weer verder kunnen. Maar dan ontbrand de strijd pas echt. Op de 3-strooks weg blijft onze bus links rijden en toetert alles wat hem op kan houden aan de kant. Maar er zijn natuurlijk altijd snellere jongens en die gaan ons rechts inhalen om daarna weer zo snel als mogelijk naar de linkerbaan te gaan. Een paar keer is sprake van een bijna botsing en het is wachten op de grote klap. Gelukkig blijft die uit en komen we heelhuids aan in Kunming.

Het is al te laat om nog verder te reizen en daarom gaan we maar weer naar het Camillia Hotel, waar we ruim een week geleden ook overnacht hebben. Zaten we de vorige keer aan de voorkant met een mooi uitzicht, nu kijken we tegen een lelijke muur aan die nog niet gevoegd is en ook nooit gevoegd zal worden. Is ook China, klaar is klaar, nooit meer iets aan doen.

Even de stad in om een paar nieuwe sandalen te kopen. Merk: Adidas, made in ........Indonesia en bij de boekwinkel sneupen.

Even een boek lezen op de trappen van de boekwinkel in Kunming

donderdag 8 mei Vliegen van Kunming naar Guilin

Alles liep tot nu toe heel vlot, het zal toch niet veranderen ? Gisteren oponthoud met de bus, vandaag met het vliegtuig. We zouden om 14.20 uur vliegen van Kunming naar Guilin, maar door een technisch probleem werd het 2,5 uur later. Gelukkig kregen we als compensatie een lunch aangeboden van China Southern Airlines, maar tijdens de vlucht alleen een glaasje cola. Het plan was om meteen door te reizen van Guilin naar Yangshuo, maar door de vertraging lukte dat niet meer, zodat we in Guilin een hotel moesten zoeken.

rijstvelden nabij Guilin

We hadden ook nog pech dat de aansluitende bus van het vliegveld naar de stad Guilin net vol was en wegreed toen wij deze gevonden hadden, zodat we een taxi moesten nemen. De taxiprijs is normaal 10 euro, maar een snorder bood aan voor 5 euro, dus dat maar gedaan. Tijdens de rit geeft hij aan dat het 6 euro is. Die methodes kennen we wel uit o.a. Indonesië, waar ze dat ook vaak probeerden. Na wat discussie en de chauffeur maar door blijft zeuren doe ik onder het rijden de deur open om hem duidelijk te maken dat hij kan kiezen of delen. Wij eruit en hij geen cent of doorrijden voor de prijs die we afgesproken hebben. Hij moppert nog wat om zijn gezicht te redden en brengt ons naar Guilin. Helaas voor hem lukt het redden van het gezicht niet echt want hij kan het hotel niet vinden dat wij we hem in de Trottergids aangewezen hebben. Een plattegrond van de stad, die in de gids staat kan hij niet lezen, zodat hij overal navraag moet doen, terwijl wij hem duidelijk proberen te maken dat hij niet goed zit. Het komt zijn humeur niet ten goede, maar wij blijven rustig en denken "zoek het maar lekker uit". Na veel omzwervingen komen we toch vlak bij het hotel, maar de weg is afgesloten i.v.m. de avondmarkt. Daar kan hij niks aan doen en dus stappen we uit en kiezen een hotel waar we op dat moment voor staan. We geven hem toch nog een kleine fooi voor alle inspanningen die hij moest plegen, waardoor we toch als "Friends" uit elkaar gaan.

Het hotel is van de bedenkelijk niveau, maar voor 1 nacht gaat het net.

vrijdag 9 mei Van Guilin naar Yangshuo

Afgelopen nacht werden we wakker door hevig onweer, het flitste en galmde door de bergen rondom Guilin. Vanmorgen regent het pijpenstelen, maar we willen niet langer in dit summiere hotel blijven en nemen de bus naar Yangshuo. De bus gaat eerst stapvoets door de stad om hem vol te krijgen, maar dat maakt niets uit met die regen, we hebben toch niets beters te doen en zien nog wat van de stad ook.    

Yangshuo
Yangshuo is een prachtig plaatsje in het zuiden van China. Als we het plaatsje naderen zien we door het beslagen busraam al de verweerde karststeen rotsen boven de rijstvelden uitsteken, het meest beroemde landschap van China, op Tibet na misschien, maar dat hoort niet echt bij China naar mijn mening, maar maak dat de Chinezen maar eens duidelijk. Deze hele regio bestaat uit kronkelende rivieren, bamboebosjes, palmbomen en - waar het echt om draait- de karstpieken, wat zorgt voor de aantrekkingskracht van de streek. 

Na enig zoeken komen we terecht in het Explorer Hotel en nemen een comfortabele ruime kamer omdat we verwachten gedwongen te zijn iets meer binnen te moeten blijven door het slechte weer, maar wel 1 met balkon (we blijven optimistisch).

Niet zo erg om even wat rust in te bouwen, we hebben al heel wat ondernomen en de vermoeidheid doet zich zo nu en dan ook wel voelen. In de namiddag wordt het droog en meteen begint de drukte op gang te komen, ook wij schuifelen aan om het stadje te verkennen. Yangshuo is veruit het meest toeristische plaatsje dat we bezoeken. Kwamen we tot nu toe nog weinig toeristen tegen, hier is dat wel anders. Er is hier een lange straat die bekend staat als de Foreigner Street, en dat is terecht want hij is volgepropt met barretjes en restaurants die gespecialiseerd zijn in banana pancakes en pizza. Oh ja en heel veel souvenirshops natuurlijk. Tot 5 jaar geleden waren de buitenlandse toeristen nog in de meerderheid, nu is het toerisme op z'n Chinees. Toch is het daarom nog niet onaangenaam. De eethuisjes zitten vol en muziek vanuit de barretjes vult de straten en zal tot diep in de nacht doorgaan. Daarom hebben wij, als oudere backpackers, maar geen kamer aan de straatkant genomen, kunnen we zo goed meer tegen. 

zaterdag 10 mei Yangshuo 2e dag Fietstocht langs de Li rivier naar Fuli

Ons optimisme wordt beloond, de zon schijnt vanmorgen, even op zoek naar een bakker en daarna heerlijk ontbijten op ons kleine balkon. 

De beste manier om de omgeving te verkennen is met de fiets, want dan kun je overal komen en stoppen wanneer je wilt. We huren mountainbikes. Als we Yangshuo uit zijn, komen we op een onverharde weg langs de Li rivier en zijn daarmee gelijk ook uit de drukte.

Over smalle onverharde paadjes fietsen we verder van dorpje naar dorpje en stoppen veel om te kijken hoe de mensen aan het werk zijn op de akkers en op de rijstvelden.

Gemoedelijkheid bij de oudjes

Elk dorpje heeft een lokaaltje waar mannen aan het kaarten zijn, altijd om geld en dus ook altijd fanatiek en met veel lawaai. Het is dan ook niet moeilijk de kaarters op te sporen. Vaak is er ook een donker schuurtje of huisje in de buurt waar de oudjes zitten te kaarten. Daar gaat het er heel wat gemoedelijker aan toe en kunnen we de mooiste foto- en filmopnames maken. De mensen zijn overal even vriendelijk, zeker als je ze groet met "Ni hao", een van de weinige Chinese woorden die we kennen.

Ons einddoel is het dorpje Fuli, maar een kaart van het gebied bestaat er niet en richtingaanwijzers al evenmin. Dus moeten we veelvuldig vragen welke weg we moeten nemen. Toch rijden we nog fout en moeten een heel eind terug. Uiteindelijk vinden we het veerpontje, waarmee we de Li rivier oversteken om aan de overkant in Fuli te komen. Van daar uit nemen we aan het eind van de middag een boot terug naar Yangshuo. Dat kost 15 euro, maar daarvoor hebben we de (veer)boot ook helemaal voor ons en onze fietsen alleen.

Het is nl. eenzelfde boot als de veerpont waar we mee overgingen. Een prachtige tocht met aan weerzijden van de rivier indrukwekkende rotspieken, afgewisseld met groene oevers met bamboebosjes. Na een uur varen worden we om 17 uur afgezet aan de oever bij Yangshuo. Nog even een stuk fietsen door het drukke en chaotische verkeer om de fietsen weer in te leveren bij het verhuurbedrijf. Een dag waarop we weer genoten hebben van het leven op het Chinese platteland.

's Avonds maar weer even in de toeristische drukte gestort, we hebben wel trek na een dag fietsen en kiezen voor de afwisseling een pizzarestaurant aan een klein stroompje, mooi verlicht, een beetje als in Lijiang. Helaas duurt het wel erg lang voordat de 2e pizza opgediend wordt. Na een half uurtje toch maar even informeren waar de 2e blijft, we willen ze ook niet opjagen die Chinezen. Verbaasde blikken, we hadden toch maar 1 pizza besteld met z'n tweeën? Ook in China heb je dus koekenbakkers i.p.v. pizzabakkers! We rekenen snel af en zoeken een andere eetgelegenheid. Daar kijken we wel even wat opgeschreven wordt, helpt niet helemaal, want we kunnen nog steeds geen chinees lezen.

Ronduit irritant zijn de vele personen die met allerlei prularia leuren, zowel op straat als langs de eetgelegenheden. Ze zijn ook nog eens erg vasthoudend, waardoor het wel eens moeilijk is niet al te grof uit te vallen. In de bar naast ons hotel speelt de plaatselijke Jaap Louwes zijn vingers blauw en zet de versterker nog wat harder om mensen naar binnen te lokken. Tevergeefs, iedereen kijkt naar binnen, maar loopt weer door, frustratieblues. Overigens zijn Cd's en DVD's hier erg goedkoop, ongeveer 2,50 euro. We kopen een merkwaardige mooi uitziende Chinese Rolling Stones CD. Wil je vast wel horen Jaap.

zondag 11 mei Yangshuo 3e dag: Varen op de Li rivier bij Xingping

  Vanmorgen al heel vroeg met een busje naar Xingping, zo'n 20 km boven Yangshuo. Hier is het meest interessantste stuk van de Li rivier, met de spectaculairste rotspieken. Omdat we hier al om 9 uur zijn kunnen we de normale prijs van 15 euro naar beneden afdingen naar 6 euro. Afdingen moet je hier altijd, vinden ze ook heel gewoon, want vaak overvragen ze enorm. We maken een tocht van een uur met een bamboeraft met motor, waarop 2 bamboestoeltjes zijn gemonteerd. De rivier is vrijwel voor ons alleen op dit tijdstip en dat is extra genieten. In het hoogseizoen moet je soms al een dag tevoren een boot boeken!

Als we op het keerpunt zijn legt de schipper het vaartuig stil en maakt duidelijk dat hij een foto van ons wil maken. Voorruit dan maar, we zijn de beroerdsten ook niet. Maar als hij dit even later opnieuw wil doen vinden we dat teveel van het goede, we zijn ten slotte geen Chinezen. Die doen niet anders dan elkaar op de foto te zetten. Als we terug zijn begint de drukte al op gang te komen en om 11 uur komen grote boten vanuit Guilin de rivier afzakken en varen in file door naar Yangshuo. Ze zitten vol met Chinese toeristen, die dit gebied al kennen van de bankbiljetten van 20 Yuan, waarop dit landschap afgedrukt staat. Wij hebben het dan wel gezien en gaan weer richting Yangshuo. 

Vanavond gaan we naar een Klank- en lichtspel op de Li rivier met maar liefst zeshonderd artiesten en figuranten. Wij kopen een kaartje voor 18 euro p.p., de duurste kaartjes zijn 65 euro, volgens ons een onwaarschijnlijk hoog bedrag, zeker voor Chinese begrippen, en dat voor een voorstelling van slechts een uur. Maar het overgrote deel van het publiek bestaat wel degelijk uit Chinezen en elke avond worden er 2 voorstellingen per avond gegeven. Om het half jaar wordt de voorstelling ververst. Met busladingen vol worden de mensen aangevoerd, we weten niet wat we zien, het lijkt wel een of de Rolling Stones op gaan treden. Bij de kassa's moet iedereen zich achter een Chinees met vlaggetje opstellen in een rechte rij, iets waar onze Hollandse geest zich tegen verzet. Onze rij is dan ook meest wanordelijke van alle rijen.

Op de oevers is een grote tribune gebouwd voor 2000 personen, die volledig bezet is. De voorstelling speelt zich dus af op de Li rivier als basis van het schouwspel met de hoge karstpieken als achtergrond, waartegen zich vanuit het donker een enorm spektakel van licht en gezang afspeelt, in bootjes en op drijvende podia, met rookgordijnen die als mistflarden boven het water zweven, terwijl enorme schijnwerpers zorgen voor schitterende kleuren met de acteurs in prachtige kostuums. Veel speciale effecten met o.a. een waterballet, maar ook zingende kinderen in traditionele kostuums, een boer met karbouwen, fietsers door de rijstvelden enz. enz. Het is een prachtige show, waarvan de regie in handen is van Zhang Yimoy, de man die ook de openingsshow van de Olympische Spelen zal verzorgen. 18 euro zeker waard, maar 65 ???

Jammer dat de meeste Chinezen tijdens de slotscène overal voorlangs lopen om al weg te komen. We hebben dit ook al gezien bij shows in het theater, waar het doek nog niet gevallen was en er alleen nog buitenlanders in de zaal zaten om een slotapplaus aan de artiesten te geven. 

maandag 12 mei Yangshuo 4e dag: Fietstocht langs de Yulong rivier

Vanmorgen huren we opnieuw mountainbikes en gaan vanuit de zuidkant van Yangshuo een onverhard zijweggetje in. We belanden meteen in de stilte met rondom allemaal hoge rotspieken en kleine rijstveldjes, waar we doorheen slingeren. Dit is het mooiste wat we van deze toch al zo mooie omgeving gezien hebben en vrijwel helemaal voor ons alleen, op een paar mensen na die in de rijstvelden aan het werk zijn. Soms is het moeilijk een pad te herkennen en rijden we zelfs 3 keer hetzelfde stukje voordat we het pad naar het volgende dal vinden.  

Maar als we bij een verharde weg komen is het gedaan met het gevoel alleen te zijn, hier komen veel fietstoeristen, die meestal met een plaatselijke gids een bepaalde route fietsen. Meteen zijn hier ook de verkopers actief die je benaderen om spullen te kopen. Het is bloedheet geworden rond de middag en de plaatselijke bewoners zoeken de schaduw op. Alleen de toeristen (wij dus) peddelen verder, ondanks de felle zon.

Bij een stalletje aan de weg eten we een noedelsschotel en vergeten de zadelpijn even. Rond 3 uur komen we uit op een grote weg bij Baisha. Hoewel dit een mooi plaatsje moet zijn, hebben we er genoeg van en gaan terug naar Yangshuo. Het is nog 10 km, maar die krijgen we bijna cadeau, want het hele stuk gaat bergaf en nog belangrijker, in de schaduw van hoge bomen. 

dinsdag 13 mei: reisdag van Yangshuo via Shanghai naar Zhouzhuang

Gisteravond op de Chinese TV gezien dat er een grote aardbeving in de omgeving van Chengdu heeft plaatsgevonden met vele doden. Veel wegen in de regio zijn niet meer te berijden en ook is het trein- en vliegverkeer er onmogelijk. Ruim 2 week geleden zaten wij nog in dit gebied, blij dat we er nu niet meer zitten. 

Vandaag wordt weer eens een reisdag, waarbij we nog een paar vraagtekens hebben, hoe te reizen, maar dat moeten we onderweg maar zien op te lossen.

Bij CITS, het  reisbureau van de Chinese staat tegenover het hotel, hebben we een taxi geregeld, die ons om 8 uur zal ophalen en ons naar het vliegveld van Guilin zal brengen, een afstand van 100 km voor 25 euro. Dat hebben we er wel voor over, want anders moeten we met de plaatselijke boemelbus naar Guilin en daarna over stappen op een bus naar het vliegveld.  Van Guilin willen we naar Shanghai vliegen naar Hongqiao Airport, het vliegveld in Shanghai voor binnenlandse vluchten.  Daarna moeten we vervoer zien te vinden naar Suzhou, zo'n 100 km westelijk van Shanghai. Vanuit Suzhou willen we naar Tongli of Zhouzhuang, al naar gelang de mogelijkheden van vervoer. Deze plaatsen liggen beide ca. 25 km van Suzhou. We zullen wel zien waar we uitkomen, dat is ook het leuke op de manier waarop we reizen. Niet te druk maken, we vinden wel weer wat.

Om 8 uur staan we klaar, maar geen taxi. Om 8.15 gaan we bellen met CITS, gelukkig iemand aan de lijn die Engels spreekt en het zal onderzoeken. Wij zijn er niet echt gerust op, maar gelukkig komt er om 8.30 een taxi. Weer een foutje van het meisje van het reisbureau, dat gisteren al helemaal in de stress was omdat ze het vliegticket op een verkeerde tijd had gezet. Maar de rest van de reis loopt weer gesmeerd. Na 2 uur vliegen met China Southern Airlines landen we om 13.30 in Shanghai en vinden zonder moeite de bus naar Suzhou, een rit van 2 uur in een comfortabele touringcar tussen allerlei Chinese zakenlui. Suzhou is een gigantisch grote stad, zowel in oppervlakte als in het aantal inwoners, nl. 2 miljoen. De stad is in volle ontwikkeling met ook veel buitenlandse bedrijven. De economische boost is ook te zien aan de honderden hoge flatgebouwen die in aanbouw zijn of net gereed en niet zouden misstaan in het Westen. Een grote tegenstelling met moderne uitstraling van Suzhou zijn de fietsriksja rijders, die door het hectische verkeer proberen te komen, met de passagiers in het bakje, onmenselijk zwaar werk. In Suzhou moeten we nog met een taxi naar het noordelijke busstation, waarna het nog 2 uur rijden is naar ons einddoel Zhouzhuang, waar we om18 uur aankomen.

We vinden een hotelkamer in het Yu Jia Nong Ki Zhan hotel. De naam is groter dan het hotel, maar wel heel leuk en midden in het plaatsje. Hoewel de eigenaar geen woord Engels spreek probeert hij alles heel duidelijk uit te leggen.  Als hij handdoeken brengt doet hij even voor hoe je je af kunt drogen en als hij toiletpapier brengt, jawel  ................... even met de hand langs de bips en het is ons helemaal duidelijk. Alleen dat gebaar is de 10 euro voor de kamer al waard. 

Zhouzhuang

woensdag 14 mei 2008: Zhouzhuang

In Zhouzhuang, gesticht in 1086, worden in de loop der eeuwen weelderige huizen gebouwd, dankzij de zijde-inkomsten van Suzhou. Eind 19e eeuw komt er een recessie en het verval van het plaatsje. Dat verandert als Deng Xiao Ping een schilderij krijgt aangeboden door een Amerikaanse zakenman, met daarop de inmiddels vervallen rijkdom van Zhouzhuang. Deng beslist daarop dat het dorpje in zijn oude glorie moet worden hersteld. De oude boogbruggetjes over de kanaaltjes worden verstevigd en de huizen gerestaureerd.  Er mag geen autoverkeer meer in de dorpskern, alleen nog voetgangers, boten en fietsen, maar die zie je vrijwel niet op de dikke keien.  

De aalscholfvisser vaart uit

Het gevolg is dat jaarlijks meer dan 1 miljoen Chinese toeristen en een enkele verdwaalde buitenlander het dorpje bezoeken en zich door de nauwe straatjes wringen. Dat zou nog niet zo erg zijn als niet in elk huis een souvenirwinkeltje is gevestigd en nog erger , met de meest irritante vasthoudende verkopers die je je voor kunt stellen. Maar dat staat in geen enkele gids vermeld !  Ze klampen vooral de weinige buitenlandse bezoekers (ons dus) aan, omdat ze denken dat die een rugzak vol geld op de rug hebben. Op geen enkel artikel staat een prijs vermeld en je moet er ook vooral niet naar informeren, want dan denken ze al dat je het gekocht hebt of op zijn minst een tegenbod doet op hun extreme vraagprijs.   Zo zien we een verkoopster al een artikel inpakken, terwijl de toerist (nee, wij niet) weifelt of hij het zal kopen. Als hij besluit dat niet te doen breekt de oorlog uit.  En zo valt er toch weer iets te lachen.

donderdag 15 mei 2008: van Zhouzhang naar Shanghai

Vanmorgen nog even Zhouzhang in. De eerste bussen met toeristen zijn al weer voor 9 uur aangekomen en de vlaggetjesparade door het dorp is al weer begonnen. Bij de souvenirshops beginnen ze ons al te kennen, we worden vandaag al veel minder aangeklampt dan gisteren, ze leren snel die Chinezen. We beginnen het al een leuk plaatsje te vinden, maar gaan vanmiddag toch weer weg. Overal staat de TV aan om de reportages over de aardbeving bij Chengdu te bekijken.

Volgens de hotelbaas gaat er om 11.40 uur een bus naar Shanghai, maar bij het busstation krijgen we te horen dat er pas een bus gaat om 13.25 uur.

overvolle bus

We zitten in een krakkemikkige overvolle kleine bus, waarin de volgende stoel halverwege je dijbeen begint. Mijn knieën boren zich in de stoel van de voorburen en zij kunnen daar onmogelijk blij mee zijn. Gelukkig hebben we voor vertrek hun dochtertje als aardigheidje een klein hangertje gegeven, een goede investering, want ze blijven vriendelijk tegen ons doen. Zo nu en dan probeer ik de benen even te strekken in het gangpad, maar dat is ook vol met mensen die daar achter elkaar op kleine krukjes zitten. Naast mij in het gangpad zit een vervelende kerel, die duidelijk laat merken dat deze zitplaats op een klein plastic krukje ver onder zijn niveau is. Ik probeer hem in het Nederlands uit te leggen dat hij juist een heel mooie zit heeft, lukt volgens mij niet helemaal, of wil hij mij niet begrijpen.

Zo'n 40 km voor Shanghai zit het verkeer muurvast en de buschauffeur besluit om te draaien en een andere route te nemen. Blijkbaar gaat hij in Shanghai ook niet terug naar de oorspronkelijke route, want er ontstaan enorme scheldpartijen richting chauffeur, met mijn buurman op het krukje in het gangpad voorop. Nu kunnen Chinezen altijd al behoorlijk luidruchtig zijn, maar dit kabaal gaat alle perken te buiten. We zijn dan ook blij als de meeste passagiers in een voorstad al scheldend de bus verlaten.

Uiteindelijk doen we 3,5 uur over een rit die normaal 2 uur duurt. We zijn geestelijk en lichamelijk dan ook behoorlijk moe als we ergens in Shanghai bij een busstation worden afgezet. Waar weten we niet, want aan de borden is niks te herleiden. We houden een taxi aan en die brengt ons gelukkig naar het hotel dat we vooraf hebben uitgekozen. Helaas is dit hotel vol en moeten we op zoek naar een ander. Bij het volgende hotel wordt ons al aan de balie meegedeeld dat dit hotel te duur is voor ons, kunnen ze zeker aan de rugzakken zien, want we hebben genoeg in de portemonnee voor een paar nachten ?!  Ze verwijzen ons naar het vlakbij gelegen Motel 168. Deze heeft alleen nog luxere kamers beschikbaar, maar we zijn allang blij dat we niet verder hoeven te zoeken. 

Shanghai is met18 miljoen (!) inwoners de grootste stad van China.
De Chinezen zeggen dat je naar Peking gaat om de geschiedenis te zien en naar Shanghai voor het hedendaagse China.

De eerste indrukken: hoogbouw, snelwegen en grote reclames van bekende multinationals. De menselijke maat lijkt soms te ontbreken, maar op straatniveau is de wereld weer klein. Overal krioelt het Chinese leven tussen de flats en onder de viaducten en komen we ogen en oren tekort. s'Avonds tekenen de donkere silhouetten van bouwvakkers met sloophamers zich af tegen de avondlucht, ze werken de hele nacht door en breken de traditionele wijkjes steen voor steen af, om zo plaats te maken voor moderne kantoren en winkelstraten.  

vrijdag 16 mei 2008: Shanghai - de stad nader verkennen

De Bund

De Bund vanaf de rivier

Na een stevig ontbijt in het hotel gaan we vroeg op pad om Shanghai te verkennen. Als eerste gaan we naar de Bund, de lange wandelpromenade langs de Huangpu rivier, waar nog steeds de oude gebouwen staan uit de jaren 20 van de vorige eeuw, toen de stad nog in concessies was verdeeld door de Britten, Fransen en Amerikanen. Vanaf de Bund heb je een prachtig uitzicht over de rivier en de nieuwe wijk Pudong aan de overkant. Jammer dat het vandaag zo heiig weer is. Tot 1990 was dit hoofdzakelijk landbouwgrond, met groentetuinen en boomgaarden. In minder dan 10 jaar tijd is hier een kompleet nieuwe stad gekomen, het Manhatten van Shanghai.

Pudong

Op de gok lopen we in de richting van ons volgende doel, het Shanghai museum,  maar als we op de stadsplattegrond kijken zien we dat we daar een behoorlijk eind vanaf zitten. Dan maar met een taxi. Gaat nauwelijks sneller, door de vele verkeerslichten en het vele verkeer met de stinkende uitlaatgassen. Het is geen pretje hier taxichauffeur te zijn.

Sinds kort is het museum gratis toegankelijk, wanneer krijgen we dat in Nederland eens ?! Omdat het zo'n groot museum is besluiten we slechts een deel te bezoeken en 1 van de andere dagen de rest. Vandaag gaan we vooral voor de galerij van porselein en keramiek op de 1e verdieping. Aan de ingang is te lezen dat het aardewerk toebehoort aan de gehele mensheid, maar het porselein is een uitvinding van China. Het is maar dat we het even weten ! Helemaal ongelijk hebben ze niet, want het duurde lang voordat men in de Europa de benodigde technieken ook meester was.  Ook bezoeken we de zaal van beeldhouwwerken, met o.a. een hele mooie beschilderde houten boeddha en een gebeeldhouwde steen met 1000 boeddha's, dat wij het mooiste stuk van de collectie vinden. 

Buiten het museum zijn, zoals overal in Shanghai, sjacheraars in de weer die proberen allerlei dingen te verkopen aan toeristen. Als de politie komt zijn ze vaak snel verdwenen met hun spullen, om even later weer op te duiken. We worden benaderd een Chinese vlieger te kopen voor omgerekend 15 euro. Ten slotte kopen we deze voor 4 euro. De verkoopster wil ook vliegertouw verkopen, maar als we dat niet willen, omdat we dat thuis wel hebben liggen. We weten niet of haar winst uit het vliegertouw moest komen of dat ze de vlieger te goedkoop verkocht heeft, maar plotseling wil ze de vlieger terug. Maar die vlieger gaat bij ons niet op, verkocht is verkocht. De vrouw wordt kwaad en ondanks dat we weglopen klampt ze ons aan en begint steeds meer te schreeuwen. We worden het zat en na haar gewaarschuwd te hebben lopen we naar een politieagent. Die heeft aan een half woord genoeg om het te snappen en spreekt de vrouw stevig aan. Ondertussen zijn wij doorgelopen, maar de agent blijf een tijdje achter ons om te zorgen dat we geen overlast meer krijgen.

Even verderop krijg ik een mooie laptop aangeboden voor een heel zacht prijsje van een man die hem stiekem aan mij laat zien. Mijn belangstelling is meteen gewekt, maar wat jammer dat ik een vrouw heb die denkt dat het gestolen waar is en die daar niets mee te maken wil hebben. Zo gaat dat koopje niet aan mijn neus voorbij. Ik leg zo goed mogelijk aan de verkoper uit hoe mijn vrouw is en gelukkig begrijpt de man mij en leeft heel erg met mij mee.  

zaterdag 17 mei 2008: Shanghai - Kunstenaarswijk Moganshan

Vanmorgen zijn we al om 9 uur met een taxi naar de kunstwijk Moganshan Lu in het noorden van Shanghai gegaan. Hier zijn oude opslagplaatsen van voormalige fabrieken omgevormd tot 10-tallen kunstgalerijen en werkplaatsen waar kunstenaars aan het werk zijn.

De gehele wijk gaat tegen de vlakte en wordt vervangen door nieuwe hoogbouw. Hier zijn de nieuwe Chinese kunststromingen te ontdekken sinds er meer vrijheid voor kunstenaars is. Je kunt overal in- en uitlopen en een kijkje nemen. Sommige kunstenaars hebben al naam gemaakt in het buitenland, waaronder een aantal dat momenteel in het Groninger museum exposeert. 

Ook is er veel fotografisch werk in allerlei vormen te zien.

We hebben heel lang gewikt en gewogen of we onderstaand olieverf schilderij van de Chinese schilder Li Yubao, voorstellende een Tibetaanse vrouw, zouden kopen, afmeting ca. 2,00 x 1,40 meter. Uiteindelijk hebben we het niet aangedurfd. Tussen ons bod en de vraagprijs zaten teveel harde euro's. Gelukkig kunnen we in de overheidsgebouwen in Nederland geheel gratis een schilderij bewonderen dat er wel erg aan doet denken..

In de avond naar de Bund gelopen. De kant van de Bund die grenst aan de rivier is opgehoogd en is nu een wandelpromenade. Het is alsof heel Shanghai hier aan de wandel is op zaterdagavond, zo druk is het er. Iedereen is druk met een digitale camera en natuurlijk kunnen wij daarbij niet achterblijven. Jammer genoeg zijn de gebouwen aan de Bund deels aan het oog onttrokken met een hoog hek i.v.m. jawel, bouwwerkzaamheden. Overigens is ABN AMRO nog steeds aan de Bund gevestigd, in een statig oud bankgebouw. Ook mooi om te zien zijn de vele verlichte rondvaartboten.

zondag 18 mei 2008: Shanghai - Het Stedebouwkundig museum

Zoals alle voorgaande dagen ook nu weer de hele dag door beelden op de staatstelevisie van de aardbeving nabij Chengdu. Verhalen over mirakelleuze reddingen worden op gezwollen toon voorgedragen door de verslaggevers en het Volksbevrijdingsleger en andere reddingswerkers worden non-stop geprezen voor hun inzet bij de reddingsakties. Ook worden er oproepen gedaan om geld te geven in het kader van een Nationale inzamelingsactie. Heel opvallend is dat één en ander de propaganda voor de Olympische Spelen volledig naar de achtergrond heeft gedrongen en er niets meer te zien en te horen is over de Olympische fakkeltocht. We kunnen ons niet aan de indruk onttrekken dat dit een welbewuste keuze is van de Centrale regering om de aandacht af te leiden van de negatieve publiciteit rondom de Olympische vlam!

We willen vanmorgen weer naar het Shanghai museum, maar daar staat om 10 uur al een heel lange rij voor, was gisteren ook al het geval. Daarom lopen we door naar het er dichtbij gelegen Stedenbouwkundig museum, waar het heel wat rustiger is. Maar liefst 4 verdiepingen over de stedenbouwkunde van Shanghai, waarvan de bovenste verdieping het interessantst is. Hier is een prachtige maquette te zien van maar liefst 700 m2, die Shanghai in 2020 voorstelt. 

Vervolgens zoeken we de drukte op van Shanghai's grootste winkelstraat, de Nanjing Donglu. We nemen een kijkje in de Vriendschapswinkel nr. 1, lange tijd het enige warenhuis voor westerse toeristen. Gek van het gedrang verlaten we deze winkel, maar ook de rest van de straat zijn we snel flauw van het gekrioel in de enorme mensenmassa. Daarbij is het ook nog benauwend warm en onweer op komst. In de Fuzou Road is het rustiger, met grote boekwinkels, ook  met Engelstalige boeken. Hier kunnen we wel een hele tijd zoekbrengen. Jammer dat de prijzen van de niet-Chinese boeken dezelfde is als in Nederland. 

Stukje Shanghai anno 2008

maandag 19 mei 2008: Shanghai - Jinmao toren en museum

Vanmorgen met de veerboot vanaf de Bund naar de overkant van de Huangpu rivier naar de nieuwe wijk Pudong. Van daar maken we met een dubbeldeks sightseeingbus een rit door het Manhatten van China. Zo bekijken we de wolkenkrabbers met futuristische vormen en de vele die nog in aanbouw zijn in dit grootste zakencentrum van China.

Daarna gaan we naar de Jinmaotoren, met zijn 420,5 meter 100 meter hoger dan de Eifeltoren en op dit moment de op 4 na hoogste toren ter wereld. Maar altijd baas boven baas, want vlak ernaast zijn ze bijna klaar met de bouw van het World Finance Center, die maar liefst 492 meter hoog wordt. Er staat een lange rij bezoekers voor de Jinmaotoren, maar het gaat redelijk vlot voordat we in de lift kunnen die ons naar het uitzichtpunt op de 88e verdieping brengt op een hoogte van 340 meter. Met een snelheid van 9 meter per seconde suis je met de lift naar boven en dat doet behoorlijk pijn aan de oren. Ondanks dat het heiige weer is het zicht vanaf de 88e verdieping op Shanghai prachtig. 

Je kunt ook het binnenste van de toren zien en ontdekt dan dat de toren hol is, je kijkt in een duizelingwekkende diepte en ziet rondom de gangen van de kamers van de kantoren.

We gaan weer terug met de veerboot en vandaar met een taxi richting Shanghai museum. Maar net als we in het centrum zijn stopt alle verkeer. Auto's en bussen houden halt op de achtstrooks weg, voetgangers staan stil op de voetpaden en de viaducten, politieagenten nemen de pet af en klanten en winkelpersoneel zijn uit de winkels gekomen en staan samen met het andere winkelend publiek stil op het trottoir, het is 14.28 uur en precies een week geleden dat de aardbeving nabij Chengdu plaatsvond, waarbij naar schatting meer dan 80.000 mensen om het leven zijn gekomen. Op een grote videowall waar we vlak bij staan zien we gelijktijdig beelden van de plechtigheid op het Plein van de Hemelse Vrede in Peking. Na 3 minuten van indrukwekkende stilte volgt een oorverdovend geluid van claxonerende auto's, loeiende sirenes van ambulances en ook het luchtalarm gaat af, al deze geluiden weerkaatsen tegen de vele wolkenkrabbers rondom ons. De herrie is de Chinese variant op de Nederlandse stille tocht; des te meer lawaai, des te indrukwekkender de herdenking voor een Chinees is. Een heel indrukwekkend gebeuren, waar we midden in zitten en getuige zijn hoe het land meeleeft met de slachtoffers. De 3 minuten stilte vormt het begin van 3 dagen Nationale rouw. In die periode zullen geen entertainmentprogramma's uitgezonden worden op de TV. Zelfs de rondgang van de voor de Chinese overheid heilige fakeltocht van de Olympische vlam is tijdelijk afgelast (!) en de restaurants worden opgeroepen geen achtergrondmuziek te draaien, waar wij dan weer niet rouwig om zijn.

Shanghai - we komen tijd tekort. De afgelopen 4 dagen hebben we veel bezienswaardigheden van Shanghai gezien. Soms zijn we ook wel moe, maar toch hadden we nog veel meer willen zien van deze gigantische stad. Helaas hebben we geen tijd meer en moeten morgen terug naar huis. Maar we hebben enorm genoten en komen graag nog eens terug, want 4 dagen Shanghai was voor ons echt tekort !

dinsdag 20 mei: Shanghai - terug naar Nederland met de Maglev, de KLM en de Nissan